ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ «Μετρό και Αρχαιότητες: Προκλήσεις και Λύσεις»

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ «Μετρό και Αρχαιότητες: Προκλήσεις και Λύσεις»

Την Πέμπτη 2 Ιουλίου 2020 πραγματοποιήθηκε η Διεπιστημονική Ημερίδα «Μετρό και Αρχαιότητες: Προκλήσεις και Λύσεις», που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία των Κοσμητόρων οκτώ (8) Σχολών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, ξεπερνώντας αρκετές αντιξοότητες.

Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί καλή πρακτική για τη δυνατότητα της πανεπιστημιακής κοινότητας του ΑΠΘ να εκδηλώνει ενδιαφέρον, ως οφείλει, σε σημαντικά ζητήματα της Πόλης μας, της χώρας και διεθνώς, αξιοποιώντας και συνδυάζοντας όλο το εύρος των επιστημών που θεραπεύει.

Παρά την αρνητική συγκυρία της πανδημίας του Covid-19, που προκάλεσε σημαντική καθυστερήση στη διοργάνωση και αδυναμία φυσικής παρουσίας μεγάλου αριθμού πολιτών, η συμμετοχή στη ζωντανή αναμετάδοση (live streaming) ήταν πέρα από κάθε προσδοκία: το σύνολο των συνδέσεων (hits) στη σχετική ιστοσελίδα κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ξεπέρασε κατά πολύ τις δύο χιλιάδες.

Ο αρχικός προγραμματισμός της Ημερίδας προέβλεπε 4 θεματικές ενότητες με αντίστοιχες συνεδρίες:

(α)   τη συγκοινωνιακή διάσταση των εναλλακτικών λύσεων, σε συνάρτηση με τα χαρακτηριστικά και τις απαιτήσεις του έργου του Μετρό,

(β)   τη σημασία της in situ ανάδειξης των αρχαιοτήτων της Βενιζέλου ως μέρος του πολιτισμικού «κεφαλαίου» της Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της προοπτικής της βιώσιμης ανάπτυξής της,

(γ)    το οικονομικό / αναπτυξιακό και θεσμικό πλαίσιο της in situ ανάδειξης, καθώς και

(δ)   τις κατασκευαστικές και τεχνικοοικονομικές πτυχές των εναλλακτικών λύσεων.

Παρά τις αρνήσεις συμμετοχής, που δεν επέτρεψαν να συζητηθεί η τελευταία θεματική ούτε και να αναδειχθούν οι συμβατικές συνέπειες περαιτέρω καθυστερήσεων υλοποίησης του έργου, το περιεχόμενο των άλλων τριών συνεδριών μας ανταμείβει και αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη ιστορικών, συγκοινωνιακών, νομικών και οικονομικών πορισμάτων για τη λήψη των σωστών αποφάσεων σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα.

Το σύνολο των εργασιών των τριών συνεδριών της Ημερίδας θα είναι συνεχώς προσβάσιμο σε όποιον -α επιθυμεί να τις παρακολουθήσει στον ακόλουθο σύνδεσμο:

Πιο αναλυτικά, στο πλαίσιο της Ημερίδας παρουσιάστηκαν και συζητήθηκαν τα ακόλουθα:

  • Στην 1η συνεδρία, αφενός, το ιστορικό με τις λάθος επιλογές στον σχεδιασμό του έργου και στον τρόπο υλοποίησής του από την αρχή της δεκαετίας του 1990· και αφετέρου, οι σύγχρονες πτυχές του έργου του Μετρό Θεσσαλονίκης, καθώς και η σημασία του, όχι απλώς ως προς το συγκοινωνιακό ζήτημα αλλά συνολικά για την προοπτική της βιώσιμης ανάπτυξης της Πόλης μας.
  • Επιπρόσθετα παρουσιάστηκαν οι σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της μακροχρόνιας καθυστέρησης του έργου του Μετρό για τους κατοίκους και επαγγελματίες της πόλης, που επιμηκύνεται ακόμη περισσότερο από τη διαμάχη ως προς τη διατήρηση ή μη των αρχαίων στον Σταθμό Βενιζέλου, κάτι που ισοδυναμεί με την κατασκευή πρόσθετων έργων Μετρό ενδεχομένως ίδιου μήκους με αυτό της Βασικής Γραμμής.
  • Στη 2η συνεδρία αναδείχθηκε η οικουμενική σημασία, η μοναδικότητα και η πληρότητα του κεντρικότερου τμήματος του πρωτο-βυζαντινού αστικού ιστού που έφερε στο φως η αρχαιολογική έρευνα στον σταθμό της «Βενιζέλου», οι πτυχές των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας μας για την προστασία του, καθώς και η πολλαπλή σημασία της απόδειξης ότι η Ελλάδα έχει τόσο την τεχνική επάρκεια όσο και την ευαισθησία και ευθύνη που απαιτείται για τη διαχείριση μνημείων της παγκόσμιας κληρονομιάς, τη στιγμή μάλιστα που, ορθώς, διεκδικεί ανάλογες «συμπεριφορές» από άλλες χώρες.
  • Στην 3η συνεδρία συζητήθηκε η νομική διάσταση της προσβολής δικαιωμάτων που απορρέουν από το δημόσιο αλλά και το ιδιωτικό δίκαιο, με τις συνεπακόλουθες δυνατότητες ατομικών και συλλογικών ενεργειών των πολιτών, καθώς και
  • το απορρέον αναπτυξιακό οικονομικό όφελος για τη Θεσσαλονίκη από την in-situ παραμονή και ανάδειξη των αρχαιοτήτων της «Βενιζέλου», στο πλαίσιο μιας συνολικής στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης, όπου ο πολιτισμός και η δημιουργική οικονομία μπορούν να αποτελέσουν το επίκεντρο.
  • Τέλος, ως προς τις κατασκευαστικές πτυχές των εναλλακτικών λύσεων για τον σταθμό της Βενιζέλου, αφενός, αναφέρθηκαν τα πορίσματα της Επιτροπής του ΤΕΕ/ΤΚΜ τον Απρίλιο του 2013 για την απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιοτήτων, ενώ κατατέθηκαν τα πρακτικά της εκδήλωσης με τίτλο «Μελέτες Κατασκευής του Σταθμού της Βενιζέλου με τις Αρχαιότητες αμετακίνητες», που διοργανώθηκε από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ στις 24 Φεβρουαρίου 2020.

Με βάση τις εισηγήσεις, τις παρεμβάσεις των παρευρισκόμενων και τη συζήτηση που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Ημερίδας, προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:

  1. Η ολοκλήρωση του Μετρό συνιστά απαίτηση όχι μόνο για τη βελτίωση των αστικών και περιαστικών συγκοινωνιών, αλλά και για τη σημαντικότατη συμβολή του στην καλύτερη λειτουργία της πόλης, στην αναβάθμιση της καθημερινότητας του πολίτη και στη βιώσιμη ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης. Επισημαίνεται η έλλειψη μακρόπνοου και ορθού στρατηγικού σχεδιασμού, η οποία οδήγησε σε λανθασμένες επιλογές που υποθήκευσαν στην πραγματικότητα το μέλλον του Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου.  Για παράδειγμα, οι σταθμοί εντός του ιστορικού κέντρου να είναι περισσότεροι, από ό,τι ενδεχομένως θα ήταν σκόπιμο (με αποτέλεσμα υψηλότερο κόστος, μεγαλύτερη διάρκεια έργου και αναστάτωση), ενώ οι αποβάθρες μήκους 60 αντί 90 μέτρων δημιουργούν εύλογες επιφυλάξεις σχετικά με τη χωρητικότητα των κεντρικών σταθμών μετά την κατασκευή και λειτουργία των προβλεπόμενων από την ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ επεκτάσεων του δικτύου.
  2. Η δυνατότητα της έστω αρχικής λειτουργίας του Μετρό χωρίς τον σταθμό της «Βενιζέλου», προκειμένου να επιταχυνθεί ακόμη περισσότερο η ολοκλήρωσή του και η εξυπηρέτηση των πολιτών, αποτελεί μια εναλλακτική, με την προϋπόθεση ότι οι όμοροι σταθμοί μπορούν να απορροφήσουν την πρόσθετη ζήτηση κατά τις ώρες αιχμής, καθώς και ότι το έργο μπορεί να αδειοδοτηθεί δεδομένων των όποιων τεχνικών, λειτουργικών και συμβατικών περιορισμών.
  3. Κρίσιμοι παράγοντες για την απόφαση παραμονής ή όχι των αρχαίων in situ είναι: (α) το εφικτό της τεχνικής λύσης, (β) το κόστος υλοποίησής της, συμπεριλαμβανομένου και του πιθανού κόστους επιστροφής χρηματοδοτήσεων της Ε.Ε., εφόσον δεν υλοποιηθεί το έργο μέχρι το 2023, (γ) ο χρόνος υλοποίησης. Γι’ αυτούς τους παράγοντες εκκρεμούν περαιτέρω διευκρινίσεις και απαντήσεις και από τις «δύο» πλευρές.
  4. Το αν η λύση με την κατά χώρα παραμονή και ανάδειξη είναι δαπανηρότερη από τη λύση της απόσπασης του αποκαλυφθέντος μοναδικού αρχαιολογικού συνόλου θα μπορούσε να αποδειχθεί, αν είχαν εκπονηθεί αντίστοιχες συγκριτικές μελέτες και για τις δύο περιπτώσεις, βάσει των οποίων να προκύψουν οι οικονομικές εκτιμήσεις. Όμως, μπροστά στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και στο άμεσο οικονομικό όφελος για την οικονομία της πόλης από την οφειλόμενη στον τουρισμό δραστηριότητα, που ανέρχεται ήδη σε εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, η τάξη μεγέθους του όποιου πρόσθετου κόστους από την κατά χώρα διατήρηση των αρχαιοτήτων είναι αμελητέα. Αν, μάλιστα, ληφθεί υπόψη η διαχρονική ωφέλεια από την αξιοποίηση των αρχαιοτήτων, τότε προφανώς δεν χωράει αμφισβήτηση για τη σκοπιμότητα της επένδυσης στην κατά χώρα παραμονή και ανάδειξή τους. Στην αντίθετη περίπτωση, απεμπολώντας την ιστορία της, την πολιτιστική της ταυτότητα και το μέλλον, το κόστος για τη Θεσσαλονίκη καθίσταται ανυπολόγιστο και η όποια συζήτηση για λιγότερο ή περισσότερο δαπανηρές λύσεις μικρή σημασία έχει.
  5. Από τις σχετικές εισηγήσεις προσκεκλημένων ομιλητών, καθώς και από τους χαιρετισμούς προσωπικοτήτων και φορέων παγκόσμιας εμβέλειας στην Ημερίδα, έγινε σαφές ότι η οποιαδήποτε απόσπαση και μετακίνηση των αρχαιοτήτων σημαίνει απώλεια της αυθεντικότητάς τους, γεγονός που θα δυσχεράνει την ανακήρυξή τους σε μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, με αρνητικό αντίκτυπο στη διεθνή εικόνα και των υπόλοιπων 15 μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης. Η απώλεια της αυθεντικότητας και ακεραιότητας των αρχαιοτήτων σημαίνει εν τέλει την καταστροφή τους, γι’ αυτό και προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις και σχετικά κανονιστικά πλαίσια. Σημειώνεται ότι η καταστροφή της αυθεντικότητας του παλαιοχριστιανικού (πρωτο-βυζαντινού) αστικού συνόλου με την απόσπαση και μεταφορά των στοιχείων του θα είναι οριστική, ακόμη και στην περίπτωση της επανατοποθέτησής τους.
  6. Η κατά χώρα διατήρηση των αρχαίων της Βενιζέλου θα μπορούσε να υποστηρίξει νοηματικά και τα άλλα μνημεία που βρίσκονται διάσπαρτα εκατέρωθεν του άξονα της Εγνατίας, τονίζοντας τη διαχρονικότητα και την πολυ-πολιτισμικότητα του άξονα αυτού. Τα άλλα μνημεία στα οποία γίνεται η αναφορά δεν είναι μόνο τα 15 της UNESCO, αλλά και τα διαφορετικών περιόδων μνημεία στην περιοχή, ιδιαίτερα σημαντικά για την πόλη και τον χαρακτήρα της, που τονίζουν τη διαχρονικότητα του αστικού χώρου έως σήμερα  (Μπεζεστένι, Χαμζά Μπέη τζαμί, λουτρά κ.λπ.). Τα αρχαιολογικά ευρήματα αποτελούν σημαντικά σημεία επικοινωνίας των πολιτών με το νέο σύστημα, εφόσον αυτό σέβεται την πόλη και τη διαχρονικότητά της, εντάσσεται σε αυτήν και την εξυπηρετεί.
  7. Πολιτισμός δεν είναι μόνο η κλασική αρχαιότητα και η διεκδίκηση των γλυπτών του Παρθενώνα, ή η -επιβεβλημένη- υπεράσπιση του οικουμενικού χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας· αλλά, κυρίως, το να εκτιμούμε και να διαχειριζόμαστε με σύνεση, σεβασμό κι ευαισθησία την πολιτιστική μας κληρονομιά στο σύνολό της.
  8. Είναι η κρίσιμη ώρα να επιλέξουμε τη ρεαλιστική προοπτική της βιώσιμης ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης με επίκεντρο τον πολιτισμό και τη δημιουργική οικονομία, έναντι μιας στενά εννοούμενης «οικονομικότητας».
  9. Οι φορείς και ο λαός της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να διδαχθούμε από τα λάθη του παρελθόντος και να μην παρασυρόμαστε σε κατευθυνόμενες αντιπαραθέσεις και διλήμματα χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Θα πρέπει επιτέλους να επικρατήσουν οι συνετές φωνές και οι επιστημονικές απόψεις, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ομάδες ενδιαφερομένων  αλλά και τα δικαιώματα όλων των πολιτών.
  10. Η Θεσσαλονίκη πρέπει να διεκδικήσει τον νέο ρόλο της στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια, αξιοποιώντας τη συνεχή, μακραίωνη παρουσία της. Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί, και πρέπει, να συμβάλει και η λειτουργία του Μετρό, ως βασικού αναπτυξιακού εργαλείου. Ο πολιτισμός, όμως, δεν είναι ένα από τα μέσα [εργαλεία], είναι η αδιαμφισβήτητη βάση και η προϋπόθεση της βιώσιμης ανάπτυξης. Αδιαμφισβήτητη στον χώρο και τον χρόνο, και γι’ αυτό αδιαπραγμάτευτη.

Η Συντονιστική Επιτροπή και η Επιστημονική Επιτροπή απευθύνει θερμές ευχαριστίες προς όλους -ες τους / τις ομιλητές -τριες για τη συμβολή τους. Επίσης, ευχαριστεί ιδιαίτερα τους / τις ακόλουθους -ες παρεμβαίνοντες -ουσες στην εναρκτήρια συνεδρία:

  • Paolo Odorico, Καθηγητή Βυζαντινολογίας, Ecole des Hautes etudes en Sciences Sociales, Paris.
  • Νικο Αλευρόπουλο, Πρόεδρο σωματείου «Φίλοι Μνημείων Θεσσαλονίκης»
  • Φωκίωνα Δεληγιάννη, Πρόεδρο «Κίνησης Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς»
  • Αιδεσιμολογιότατο Πατέρα Παναγιώτη, εκπρόσωπο του Παναγιότατου Μητροπολίτη Άνθιμου
  • Μιχάλη Παπαστεργίου, Αντιπρόεδρο Διοικούσας Επιτροπής ΤΕΕ Κεντρικής Μακεδονίας
  • Κλεοπάτρα Θεολογίδου, Πρόεδρο της «Ελληνικής Εταιρίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού» – παράρτημα Θεσσαλονίκης
  • Μαρία Αρακαδάκη, αναπληρώτρια καθηγήτρια ΑΠΘ, εκ μέρους της Προέδρου του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ καθηγήτριας Αλκμήνης Πάκα.

Αντιστοίχως ευχαριστούν τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής :

–  Αεροπούλου Μυρτώ, πτυχιούχο τμήματος Ιστορίας Αρχαιολογίας ΑΠΘ

– Ευθύμογλου Σοφία, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας
ΑΠΘ

– Σαμαρτζή Βίκυ, μέλος ΕΤΕΠ τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, μέλος του Διεπιστημονικού Εργαστηρίου Παρευξείνιων και Μεσογειακών Μελετών

–  Σικαλίδου Δήμητρα, υποψήφια διδάκτορα Βυζαντινής Αρχαιολογίας ΑΠΘ

–  Χειλάς Δημήτρης, μεταπτυχιακό φοιτητή του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας ΑΠΘ,

που επωμίστηκαν εθελοντικά το βάρος της διοργάνωσης, αλλά και τους ακόλουθους υποστηρικτές: το Ράδιο Θεσσαλονίκης 9,45 για την χορηγία επικοινωνίας, το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας ΝΟΗΣΙΣ για την χορηγία της αίθουσας όπου φιλοξενήθηκε η εκδήλωση, την ΕΡΤ3 για την επικοινωνιακή στήριξη, και το Μουσικό Εργαστήρι Σερρών για τη δημιουργία του ηχητικού σποτ.

Η Συντονιστική Επιτροπή και η Επιστημονική Επιτροπή της Ημερίδας

«Μετρό και Αρχαιότητες: Προκλήσεις και Λύσεις»

Επισυνάπτεται η επιστολή του κ. Παναγιώτη Βοκοτόπουλου, πρώην καθηγητή της Βυζαντινής Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ.

Να μπει τέρμα στα επικοινωνιακά παιχνίδια – Κρατήστε ανοικτή την Παραλία

Να μπει τέρμα στα επικοινωνιακά παιχνίδια – Κρατήστε ανοικτή την Παραλία

Η απόφαση αυτή συνιστά απλά και μόνο μια επικοινωνιακή διαχείριση της κατά τα άλλα πραγματικής ανάγκης για προστασία της υγείας των πολιτών. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να επιβληθεί αυτή η απαγόρευση στην πόλη. Τις τελευταίες μέρες δεν παρατηρήθηκε κανένας συνωστισμός στην παραλία – Δήμαρχος και Περιφερειάρχης αναπαράγουν την τακτική της υπερβολής που για δικούς τους λόγους υιοθετούν οι προπαγανδιστές των κεντρικών ειδήσεων.

Περί καρναβαλιών…

Περί καρναβαλιών…

Η διοίκηση του δήμου υπό τον Κ. Ζέρβα φαίνεται ότι αρχίζει να άγεται και να φέρεται από τις «εμπνεύσεις» διαφόρων εταιριών ιδιωτικών συμφερόντων, εφόσον η ίδια δεν έχει να παρουσιάσει κάτι πρωτότυπο για τη Θεσσαλονίκη και τον πολιτισμό της.

Την Πρωτοχρονιάτικη πίτα τους έκοψαν τα μέλη της ΔΚΘ «Υψίπολις»

Την Πρωτοχρονιάτικη πίτα τους έκοψαν τα μέλη της ΔΚΘ «Υψίπολις»

Εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας πραγματοποίησε, την Κυριακή, η Δημοτική Κίνηση Θεσσαλονίκης «Υψίπολις».

Σε μία ιδιαίτερα ζεστή ατμόσφαιρα, ο επικεφαλής της Κίνησης Γρηγόρης Ζαρωτιάδης καθώς και αρκετά από τα μέλη και τα στελέχη της «Υψίπολις» συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της Κίνησης και έκοψαν τη βασιλόπιτα για το 2020.

Ευχή όλων ήταν η νέα χρονιά να είναι γεμάτη υγεία αλλά και δημιουργικές δράσεις για μία Θεσσαλονίκη τολμηρή, έξυπνη, δημοκρατική, ανεκτική, συμμετοχική, μητροπολιτικό κέντρο του ελληνισμού όπως είναι το όραμα της ΔΚΘ «Υψίπολις».

kopipitas
Η παρέμβαση της ΔΚΘ «Υψίπολις» για τον ΟΑΣΘ

Η παρέμβαση της ΔΚΘ «Υψίπολις» για τον ΟΑΣΘ

Παρέμβαση για το σοβαρό πρόβλημα των αστικών συγκοινωνιών της Θεσσαλονίκης έκανε η Δημοτική Κίνηση Θεσσαλονίκης «Υψίπολις» στην έκτακτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου με θέμα τον ΟΑΣΘ που πραγματοποιήθηκε παρουσία του γενικού γραμματέα του υπουργείου μεταφορών, της διοίκησης του ΟΑΣΘ, των σωματείων του Οργανισμού, των μικρομετόχων και πλήθους κόσμου.

Την ΔΚΘ εκπροσώπησε το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας Νίκος Φώτου ο οποίος παρουσίασε τις προτάσεις της «Υψίπολις» για τον ΟΑΣΘ και γενικότερα τη φιλοσοφία και τις απόψεις του συνδυασμού για την αστική κινητικότητα των πολιτών με στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητας και της ποιότητας ζωής των Θεσσαλονικέων. Συγκεκριμένα ο κ. Φώτου εξέφρασε την άποψη ότι η ανεπάρκεια του Οργανισμού να εκπληρώσει το μεταφορικό του έργο έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση μίας σειράς σοβαρών προβλημάτων στη λειτουργία της πόλης όπως: το κυκλοφοριακό χάος λόγω της αναγκαστικής χρήσης των ΙΧ, τη μόλυνση του περιβάλλοντος από τους ρύπους που εκπέμπονται, την ταλαιπωρία των πολιτών, τον εκνευρισμό και τους σχεδόν καθημερινούς διαπληκτισμούς μεταξύ επιβατών και οδηγών των λεωφορείων.

Η Δημοτική Κίνηση Θεσσαλονίκης «Υψίπολις» πρότεινε:

  • Την άμεση παραγγελία καινούργιων οικολογικών λεωφορείων. Μέχρι να παραληφθούν, να υπάρξει ενοικίαση μέσω leasing τουλάχιστον 180-200 λεωφορείων τεχνολογίας EURO 4 ή EURO 5.
  • Τη μετατροπή του ΟΑΣΘ σε δημόσιο Οργανισμό (όχι κρατικό) με τη συμμετοχή του δήμου και των υπολοίπων δήμων του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος καθώς και άλλων συνεταιριστικών φορέων.
  • Να ασκηθεί πίεση από το δήμο Θεσσαλονίκης για την αποπεράτωση του μετρό στον ελάχιστο δυνατό χρόνο και παράλληλα να προωθηθεί η ανάπτυξη τραμ σε περιοχές όπως η Τούμπα, η Τριανδρία, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Νεάπολη, οι Συκιές κλπ.

«Πιστεύουμε ότι για να δοθεί λύση στο μείζον αυτό θέμα θα πρέπει να υπάρχει διαρκής πίεση από τη δημοτική αρχή» κατέληξε ο κ. Φώτου επισημαίνοντας: «Καλοί οι στολισμοί για τα Χριστούγεννα, αρκεί να έχεις λύσει τα πολύ σημαντικότερα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών».

Επιχειρηματικότητα, επίκτητη ή κληρονομική

Επιχειρηματικότητα, επίκτητη ή κληρονομική

Ηρακλής Ι. Γωνιάδης[i]

Η επιχειρηματικότητα στηρίζεται σε επίκτητα χαρακτηριστικά και όχι σε γενετικά, δηλαδή, ο επιχειρηματίας γίνεται και δεν γεννιέται. Είναι μιμίδιο[1], ένα πολιτιστικό ισοδύναμο του γονιδίου  το οποίο κληροδοτείται μέσω της επικοινωνίας, της γλώσσας, των εθίμων και γενικότερα, της κουλτούρας μιας κοινωνίας. Αποτελεί προϊόν μιας κουλτούρας που δημιουργείται από την ίδια την κοινωνία[2] στην ποιότητα και στο βαθμό που πιστεύει στην αναγκαιότητά της και θεωρεί την επιχειρηματικότητα παράγοντα δημιουργίας ατομικού και κοινωνικού πλούτου.

Δεν είναι γονίδιο το οποίο –όπως λένε οι ειδικοί- αλληλοεπιδρώντας με τα διάφορα περιβάλλοντα μεταλλάσσεται αργά κληροδοτώντας την πιο εξελιγμένη του εκδοχή σε μεταγενέστερες γενιές, σε αντίθεση με το μιμίδιο που μεταβιβάζεται άμεσα στην ίδια ή και στην αμέσως επόμενη γενιά. «Δεν υπάρχει ένα απλό γονίδιο της επιχειρηματικότητας, αλλά υπάρχουν χαρακτηριστικά και εμπειρίες που καθιστούν πιθανότερο πώς ένα άτομο θα επιλέξει το δρόμο της επιχειρηματικότητας και, κυρίως, θα πετύχει μακροπρόθεσμα»[3].

Οι άνθρωποι «δεν γεννιούνται με ένα γονίδιο για την επιχειρηματικότητα, αλλά υπάρχουν τέσσερις συμπληρωματικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων οι γενετικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν την τάση των ανθρώπων να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα»[4]. Κατά συνέπεια, τα γονίδια διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στην εκδίπλωσή της, καθώς

  • «μπορούν να επηρεάσουν τους χημικούς μηχανισμούς στον εγκέφαλο, αυξάνοντας την πιθανότητα επιχειρηματικής δράσης,
  • ενδέχεται να προδιαθέτουν τους ανθρώπους να αναπτύξουν ατομικές ιδιότητες (π.χ. εξωστρέφεια και αίσθηση εσωτερικού ελέγχου) επηρεάζοντας την τάση τους προς αυτή τη δραστηριότητα,
  • μπορούν να κάνουν μερικούς ανθρώπους πιο ευαίσθητους από άλλους σε περιβαλλοντικά ερεθίσματα τα οποία αυξάνουν την πιθανότητα ανάληψης επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και
  •  είναι δυνατό να επηρεάσουν την έκθεση σε περιβάλλοντα ευνοϊκότερα για την επιχειρηματικότητα»[5].

Οι προκλήσεις  τίθενται από το κοινωνικοοικονομικό και πολιτιστικό περιβάλλον όπου «οι γενετικοί παράγοντες αλληλοεπιδρούν με τους αντίστοιχους περιβαλλοντικούς, αλλά μόνο με έναν παθητικό τρόπο, ως αντίδραση σ’  αυτούς»[6], δηλαδή προηγείται η πρόκληση από την  ανταπόκριση. Αυτός, λοιπόν, που «γεννιέται» και μεγαλώνει σ’ ένα επιχειρηματικό περιβάλλον ή σε μια επιχειρηματική οικογένεια, αποκτά σημαντικό πλεονέκτημα -χωρίς αυτό να είναι κανόνας- καθώς εξοικειώνεται με το κλίμα και προσλαμβάνει ανάλογες παραστάσεις. Η βιωματική γνώση και εμπειρία διαδραματίζει το δικό της ρόλο ενισχυόμενη ακόμα περισσότερο με την εκπαίδευση και κατάρτιση πριν την επιχειρηματική εκκίνηση αλλά και μετά από αυτή. Οι ανάγκες τις οποίες καλύπτει η επιχειρηματικότητα εντείνονται διαρκώς και κατά συνέπεια, απαιτείται συστηματική, διαρκής και εκτεταμένη καλλιέργειά της. Καθώς δε, αποτελεί μια ενδιάμεση διαδικασία δημιουργίας πλούτου, η ανάπτυξη και βελτίωσή της επηρεάζεται έντονα από το θεσμικό περιβάλλον (πέρα από το οικογενειακό και κοινωνικό) μέσα στο οποίο καλείται να ευδοκιμήσει.

Θέτοντάς το διαφορετικά, ο «σπόρος» της επιχειρηματικότητας βρίσκεται σε νάρκη στον άνθρωπο, το φυτώριό της απ’ όπου μεταφυτεύεται σε διάφορες περιοχές (τεχνολογία, πολιτισμός, αγορά, κοινωνία κλπ.), ανεξάρτητες από τόπους και εποχές, επηρεαζόμενη όμως από προκαταλήψεις και στάσεις απέναντί της. Η επιχειρηματική του συμπεριφορά εκδηλώνεται βασιζόμενη τόσο στις πληροφορίες που βρίσκονται κωδικοποιημένες στα γονίδια, όσο και σ’ εκείνες που αποκτά μέσω των κοινωνικών εμπειριών αμέσως μετά τη γέννησή του, καθώς «δεν υπάρχει φύση χωρίς ανατροφή, ούτε και ανατροφή χωρίς φύση»[7].

Η επιχειρηματικότητα, πέραν της εκπαίδευσης/ κατάρτισης, αποκτάται και βελτιώνεται επίσης, μέσω της σωστής ενασχόλησης με ό,τι καταπιάνεται το άτομο, δουλεύοντας έξυπνα και όχι μόνο σκληρά στα γόνιμα επιχειρηματικά περιβάλλοντα που ενθαρρύνουν την εμπλοκή, τον πειραματισμό και την ανοχή στο λάθος. Η γνώση και οι δεξιότητες που αποκτά μέσω «θητείας» στο περιβάλλον μιας επιχείρησης, είναι εκείνα που του διασφαλίζουν την απαραίτητη εμπειρία γύρω από τη λειτουργία της αγοράς και την καθημερινή διαχείριση της επιχείρησης (μάνατζμεντ, μάρκετινγκ, διαπραγματεύσεις κλπ.), παρέχοντάς του την ευκαιρία να αναδείξει ή να ενισχύσει την επιχειρηματική του ευφυΐα.

Με άλλα λόγια, την επιχειρηματικότητα δεν τη διδάσκεται κανείς μόνο με «ομιλία και κιμωλία» στις αίθουσες, χρειάζεται και την εμπειρική της εφαρμογή στους χώρους των επιχειρήσεων και της αγοράς για την εμπέδωσή της. Την επιχειρηματική εμπειρία την αποκτά ως εργαζόμενος σε μια επιχείρηση που τον ενθαρρύνει, ή «καταβάλλοντας δίδακτρα» απασχολούμενος χωρίς καμία[8] ή με πολύ μικρή αμοιβή επενδύοντας στο προσωπικό του κεφάλαιο. Ένας άλλος τρόπος που εμπεριέχει κίνδυνο καθώς απαιτεί και χρηματικό κεφάλαιο, είναι να αναλάβει την επιχειρηματική του πρωτοβουλία όντας ακόμη υπάλληλος[9] ή στέλεχος επιχείρησης «μέχρι να πατήσει στα πόδια του» και μετά να δοθεί «ψυχή τε και σώματι» στην εκπλήρωση του ονείρου του.

Εκείνοι που μεγαλώνουν σε ένα οικογενειακό επιχειρηματικό περιβάλλον ή και εργάζονται στην οικογενειακή επιχείρηση, προσλαμβάνουν από πολύ νωρίς τις δέουσες παραστάσεις και προκλήσεις. Εξοικειώνονται με την επιχειρηματική λειτουργία, την αβεβαιότητα και τους κινδύνους[10] της, και, με μεγάλη πιθανότητα εξελίσσονται σε επιχειρηματίες αναλαμβάνοντας τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης[11] ή δημιουργώντας τη δική τους. Αυτή η βιωματική διαδικασία μάθησης, από τα πρώιμα ακόμη στάδια της ηλικίας, δημιουργεί την ψευδαίσθηση σε κάποιους, ότι η επιχειρηματικότητα βρίσκεται στο DNA των παιδιών που, ως ενήλικοι πια, γίνονται επιχειρηματίες. Το επιχειρηματικό περιβάλλον είναι εκείνο που τους διαμορφώνει, «φυτεύοντας το σπόρο» συνειδητά και ασυνείδητα, καθώς «στο χορό της ζωής τα γονίδια και το περιβάλλον είναι απολύτως στενά συνδεδεμένοι παρτενέρ»[12].

Αυτοί που ζουν και δρουν μέσα σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον ενισχύουν την πιθανότητα να εξελιχθούν σε επιχειρηματίες με πολύ μεγάλο ποσοστό επιτυχίας. Μπορούν να είναι σχετικά παθητικοί δέκτες αλλά και να διαδραματίζουν ρόλο στα γεγονότα μέσω των αντιδράσεών τους, επεμβαίνοντας ενεργά στην επιλογή ή και στη δημιουργία του περιβάλλοντός τους. Αναμφίβολα πάντως, η μύηση και η εκπαίδευση των νέων στην επιχειρηματική δράση, ως επιχειρηματίες ή στελέχη, είναι δυνατό να αναδείξει ένα σύνολο από οφέλη που θα δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στο μέλλον για τους ίδιους, την κοινωνία και φυσικά, για τις διάδοχες γενιές.


[1] Βλ. R. Dawkins, Το εγωιστικό γονίδιο, εκδόσεις  Κάτοπτρο.

[2] «Ό,τι μια χώρα εκτιμά, αυτό καλλιεργεί» κατά τον Πλάτωνα.

[3] Ernst & Young,” Nature or nurture? Decoding the DNA of the entrepreneur”, 2011.

[4] Nikolaou, N. & Shane, Sc. (2009) “Can genetic factors influence the likelihood of engaging in entrepreneurial activity?», Journal of Business Venturing, 24 (2009) 1–22, www.sciencedirect.com.

[5] Στο ίδιο.

[6] Cervone, D. & Pervin, A.L. «Θεωρίες Προσωπικότητας», Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2013.

[7] Στο ίδιο.

[8] Το «τζάμπα δούλεψε, τζάμπα μην κάθεσαι» δεν είναι κακή επιλογή για κάποιον που επιθυμεί να εξελιχθεί αντί να αδρανοποιεί το διανοητικό του κεφάλαιο. Η αδράνεια προκαλεί «απόσυρση» από την αγορά και «μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται»!

[9] Η προσπάθεια για «παράπλευρη ωφέλεια» μπορεί να οδηγήσει σε… στρατηγική απώλεια λόγω απόλυσης, είτε γιατί δεν το επιτρέπει η πολιτική της επιχείρησης, είτε επειδή απαγορεύεται από τη σύμβαση εργασίας (π.χ. ρήτρα εχεμύθειας ή μη ανταγωνιστικότητας). Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αποφεύγεται η χρήση αποκλειστικών πληροφοριών (π.χ. συνταγές, τεχνογνωσία και εμπορικά μυστικά ή πατέντες), όπως και πόρων (π.χ. λογισμικό, διαδίκτυο, υλικά και εργαλεία κλπ.) του εργοδότη. Επίσης, να μη στρατολογούνται πρώην συνάδελφοι, ούτε και να εκτελούνται δουλειές κατά την ώρα εργασίας στον εργοδότη, ο οποίος ίσως είναι καλύτερο να γνωρίζει την παράλληλη επιχειρηματική προσπάθεια του συνεργάτη του, αφού βέβαια ο τελευταίος ανιχνεύσει τις διαθέσεις του.

H Σουηδία έχει καθιερώσει -από εικοσαετίας– το δικαίωμα του εργαζομένου για 6μηνη άδεια άνευ αποδοχών, για να στήσει την επιχείρησή του. Η εργοδότρια εταιρία μπορεί να την αρνηθεί μόνο αν επικαλεστεί αδυναμία λειτουργίας χωρίς αυτόν, ή αν ο εργαζόμενος θέλει να δημιουργήσει μια άμεσα ανταγωνιστική της επιχείρηση. Μετά το πέρας της άδειας, ο εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει επιθυμώντας να εργάζεται παράλληλα, ή επειδή απέτυχε η επιχειρηματική του απόπειρα.

[10] Όσοι έχουν μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον –όπως ο γράφων- έχουν νιώσει έντονες διακυμάνσεις στη ζωή τους, περνώντας από την άνεση στην πίεση και από το «δόξα τον Θεό» στο «Παναγιά, βοήθα»!

[11] Προς τέρψη του ιδρυτή της ο οποίος και οφείλει να προετοιμάσει τη διαδοχή ώστε να μην ισχύσει ότι «η πρώτη γενιά δημιουργεί και η επόμενη… διαλύει».

[12] Βλ. Cervone & Pervin.


[i] Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών σε θέματα επιχειρηματικότητας, συγγραφέας δύο βιβλίων με τίτλο «Επιχειρηματικότητα & Καινοτομία: από την ίδρυση στη διοίκηση και στην επιβίωση της νέας επιχείρησης» (Εκδ. Gutenberg) και «Επιχειρηματικότητα, οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία» (Εκδ. Διπλογραφία).

Δήμος και Επιχειρηματικότητα

Δήμος και Επιχειρηματικότητα

Κάθε φορά που αναλαμβάνει η νέα διοίκηση του Δήμου, προβαίνει σε δηλώσεις σχετικά με την πολιτική που θα ακολουθήσει και οι οποίες, συνήθως, αναφέρονται στα ίδια έργα με την υπόσχεση αποτελεσματικότερης διαχείρισης των πόρων, προς όφελος όλων των δημοτών αλλά και –γιατί όχι- των επισκεπτών της Θεσσαλονίκης.

Η νέα διοίκηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να διευκολύνει τους επιχειρηματίες του κέντρου με περισσότερες θέσεις πάρκινγκ –για τους ίδιους ή τους πελάτες τους;- προκειμένου να διευκολύνει την εμπορική τους δράση, όπως επίσης, την υποστήριξή της της στο επικείμενο έργο του γηπέδου του ΠΑΟΚ, της γνωστής και αγαπητής σε πολλούς, ποδοσφαιρικής επιχείρησης. Αν και είναι προς τη σωστή κατεύθυνση οι δηλώσεις αυτές, των οποίων ευχόμαστε ευόδωση, εντούτοις, τις θεωρούμε ελλιπείς καθώς η πόλη χρειάζεται μεγαλύτερη επιχειρηματική ανάταση, μέσω της οποίας θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και κατ’ επέκταση, εισοδήματα και κοινωνικός πλούτος, αλλά και θα προκληθεί μια εισροή ανθρώπων προς τον Δήμο, αναζωογονώντας την οικονομία και την κοινωνία του.

Οι περιορισμοί για την διεύρυνση μιας πολιτικής ενθάρρυνσης της επιχειρηματικότητας, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι είναι πολλοί, με υπαρκτή την αδυναμία της δημοτικής αρχής να τους υπερκεράσει, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιο ορατό αποτέλεσμα.  Ισχυρά επιχειρήματα απόρριψης της συγκεκριμένης πολιτικής, αφορούν στα λεφτά που δεν υπάρχουν, στην πιθανή θεσμική αδυναμία της δημοτικής αρχής, στο έλλειμμα τεχνογνωσίας ή στην αδυναμία του μηχανισμού υποστήριξης του Δήμου και, ίσως το κυριότερο, τα προσδοκώμενα αποτελέσματα μπορούν να εμφανιστούν μετά το πέρας της τρέχουσας θητείας του δημάρχου.

Ας δούμε πως θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν τα παραπάνω επιχειρήματα τα οποία, βεβαίως, δεν στερούνται αλήθειας αλλά είναι διαχειρίσιμα στο πλαίσιο  μιας ανοιχτής και χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες  προσέγγισης. Συγκεκριμένα, θα ήταν δυνατά τα ακόλουθα:

  1. Σε ό,τι αφορά στα λεφτά, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνουν χωρίς κόστος, με την αξιοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου που βρίσκεται σε παροπλισμό ή αδράνεια (π.χ. συνταξιούχοι επιχειρηματίες ή στελέχη επιχειρήσεων). Πιστεύουμε πως θα υπάρχει ισχυρή ανταπόκριση από την πλευρά τους, εφόσον διασφαλιστεί η χωρίς στρεβλώσεις συμμετοχή τους και αρθεί η καχυποψία για την άσκηση μικροπολιτικής στις πλάτες τους. Ρόλο σε τούτη την προσπάθεια, μπορεί να έχουν και τα πανεπιστήμια της πόλης, που διαθέτουν το ικανό επιστημονικό δυναμικό.

Λίγα λεφτά θα χρειαστούν, κυρίως, στην προετοιμασία για την αξιοποίηση παγίων εγκαταστάσεων που βρίσκονται σε αδράνεια, εντός ή εκτός των ορίων του Δήμου, ιδιοκτησίας του ή όχι. Στις εγκαταστάσεις αυτές, θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν βραβευμένοι νέοι επιχειρηματίες που αναδείχθηκαν μέσω διαγωνισμών καινοτομίας, ή των οποίων έχει εγκριθεί η αίτηση ένταξης βάσει αυστηρών κριτηρίων καινοτομίας και όχι κομματικών παρεμβάσεων. Νέες επιχειρήσεις δηλαδή, με παραγωγή μηδενικής ή πολύ μικρής όχλησης (π.χ. δημιουργία λογισμικού εφαρμογών ή ηλεκτρονικών παιχνιδιών, διαδικτυακών επιχειρήσεων τρισδιάστατων εκτυπώσεων κλπ.), με συμβολική συμμετοχή στο ενοίκιο και στο ενεργειακό κόστος λειτουργίας των κτηρίων, με δωρεάν ίντερνετ, απαλλαγή δημοτικών τελών κλπ. στη βάση μιας κλιμακωτής βελτίωσης των παροχών, ανάλογα με τις δημιουργούμενες θέσεις εργασίας. Επίσης, θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια αίθουσα εκπαίδευσης για την κατάρτιση των νέων επίδοξων επιχειρηματιών από ανθρώπους της αγοράς και άλλους ειδικούς, όπως και ένας χώρος φιλοξενίας των εθελοντών συμβούλων και εκπαιδευτών τους. Θα μπορούσαν και οι επιχειρηματικές ενώσεις της πόλης να συνδράμουν στη προσπάθεια, με χρηματική ή σε είδος προσφορά.

Τα έργα που χρειάζονται πολλά λεφτά είναι και εκείνα που δικαιολογούν την αδυναμία υλοποίησής τους. Αποτελούν προσφιλές επιχείρημα κάποιων πολιτικών που προσπαθούν να καλύψουν την αναποτελεσματικότητά τους, αγνοώντας πως κάθε μεγαλεπήβολο σχέδιο ξεκινά, πάντα, με λίγα λεφτά και ισχυρή πολιτική βούληση. Στην περίπτωση του Δήμου, βέβαια, δεν είναι εύκολη η υιοθέτηση και χρηματοδότηση τέτοιων έργων, εκτός κι αν ενταχθούν σε ένα στρατηγικό σχέδιο, του οποίου η εφαρμογή θα επιδιωχθεί με τμηματικές εφαρμογές που θα ενισχύσουν το οικοσύστημα επιχειρηματικότητας και χωρίς να καταλήξουν σε κάποια… φαβέλα (επιχειρήσεων, εν προκειμένω).

  • Η θεσμική αδυναμία, που μπορεί ως επιχείρημα, να έχει τη βάση του, θα  ήταν δυνατόν να αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του Δήμου και σε μέγεθος που να μην τον εκθέτει. Θεωρούμε ότι υπάρχουν στελέχη του τα οποία μπορούν να βοηθήσουν προς την κατεύθυνση αυτή, αρκεί να διασφαλιστεί η προστασία τους από πιθανές λάθος επιλογές των δημοτικών αρχόντων. Τα στελέχη γνωρίζουν καλύτερα το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του Δήμου, όπως και την ευκολία να τους «αδειάζουν» οι πολιτικοί προκειμένου να τεκμηριώσουν το αλάθητο ή να αποποιηθούν ευθύνες τους!
  • Το έλλειμμα τεχνογνωσίας μπορεί να καλυφθεί με εθελοντισμό, όπως αναφέραμε και στο πρώτο επιχείρημα, τόσο σε επίπεδο οργάνωσης του όλου εγχειρήματος όσο και της υλοποίησής του. Απαραίτητο για τούτο, η ισχυρή πολιτική βούληση και εξουσιοδότηση προς μία επιτροπή (5-7 μέλη) ευρείας αποδοχής, υποστηριζόμενη από στελέχη του Δήμου. Μιας επιτροπής της οποίας πρέπει να ηγείται άνθρωπος με εμπειρία και τεχνογνωσία στις επιχειρήσεις, πλαισιωμένο από ανάλογου προφίλ μέλη, για την άσκηση αποτελεσματικής και χωρίς χρονοτριβές διαχείρισης του όλου έργου.
  • Ο προσανατολισμός προς έργα μικρής εμβέλειας, χρονικής και οικονομικής, μπορεί να καθιστά ορατή την δράση της εκάστοτε δημοτικής αρχής, όπως και την ποιότητά τους που, συχνά, εξαντλείται ταυτόχρονα με τη θητεία της. Η προτεινόμενη πολιτική ανάπτυξης της τοπικής επιχειρηματικότητας στα μεγέθη που μπορεί να διαχειριστεί ο Δήμος, έχει μεσομακροπρόθεσμη προοπτική, λόγω της προετοιμασίας των κατάλληλων μηχανισμών εφαρμογής, χωρίς να στερείται των βραχυπρόθεσμων στοιχείων που θα απέφεραν κάποιο «πολιτικό όφελος» στην τρέχουσα δημοτική αρχή, όπως για παράδειγμα, θα συμβεί με τη δήλωση υποστήριξης (διευκόλυνσης) του ΠΑΟΚ.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υπάρξουν δυσκολίες, οι οποίες, κατά την άποψή μας, έχουν να κάνουν με κατεστημένες νοοτροπίες και αντιλήψεις ανθρώπων που θέλουν άλλου είδους διαχείριση, υποκείμενη στον πλήρη έλεγχό τους, με προτεραιότητες στην εξόφληση γραμματίων και στις εκλεκτικές συγγένειες. Η παράταξή μας, η Υψίπολις, παρότι δεν εκπροσωπείται στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας, προτίθεται να συνδράμει σε μια άδολη και ειλικρινή πολιτική υποστήριξης της επιχειρηματικότητας, καθώς διαθέτει ικανό για τούτο ανθρώπινο δυναμικό που επιθυμεί να διαδραματίσει ρόλο, τόσο σε ό,τι αφορά στην οργάνωση όσο και στην υλοποίηση.

Δρ. Ηρακλής Γωνιάδης

Συνταξιούχος Επιχειρηματίας

ΟΥΡΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ

ΟΥΡΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ

Ουρές σχηματίζουν καθημερινά οι τουρίστες έξω από τις υπαίθριες ανδρικές τουαλέτες του Λευκού Πύργου. Για δεύτερη εβδομάδα συνεχίζεται το φαινόμενο χωρίς η δημοτική αρχή να κάνει την παραμικρή κίνηση. Ο συνωστισμός και ο σχηματισμός των ουρών οφείλεται στο κλείσιμο των γυναικείων τουαλετών, χωρίς η δημοτική αρχή να έχει επιληφθεί το ζητήματος. Έτσι οι επισκέπτες της πόλης, γυναίκες και άνδρες, περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για να «ανακουφιστούν». Όταν προσέρχονται και σταθμεύουν στην περιοχή του Λευκού Πύργου δύο ή τρία τουριστικά λεωφορεία η εικόνα θυμίζει ουρές σε… ITM.
Περιττό να σημειώσουμε ότι η κατάσταση των ανδρικών τουαλετών είναι σε κακό χάλι και η χρήση τους από γυναίκες είναι ανεπίτρεπτη. Οι αρμόδιοι αντιδήμαρχοι καλά θα κάνουν αντί να ανακοινώνουν διαρκώς με δηλώσεις τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα «καθημερινά επιτεύγματά» τους να νοιαστούν λίγο παραπάνω για βασικά ζητήματα στην πόλη, όπως η καθαριότητα και η εύρυθμη λειτουργία των δημοσίων χώρων, όχι μόνο για τους τουρίστες αλλά και για τους Έλληνες επισκέπτες και τους κατοίκους της πόλης.

Ο Θ. Πατέλης εγκατέλειψε την παράταξη του κ. Ορφανού

Ο Θ. Πατέλης εγκατέλειψε την παράταξη του κ. Ορφανού

Ανεξαρτητοποιήθηκε ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «Η Θεσσαλονίκη είναι το μέλλον» Θεόφιλος Πατέλης, δικηγόρος, με γραπτή του δήλωση προς το προεδρείο του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης κατά τη συνεδρίαση της Δευτέρας 16 Σεπτεμβρίου 2019.

Στη δήλωση ανεξαρτητοποίησης του ο κ. Πατέλης ειπκαλέστηκε τις «συνέπειες της απλής αναλογικής» και δήλωσε ότι όλοι καλούνται να υπηρετήσουν «το συλλογικό συμφέρον μέσα από συνθέσεις και συνεργασίες».

Σύμφωνα με πληροφορίες ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ζέρβας πρότεινε τον κ. Πατέλη για το Δ.Σ. του Συνδέσμου των Κοιμητηρίων. Από την πλευρά του ο κ. Ορφανός δεν σχολίασε το γεγονός της αποχώρησης του κ. Πατέλη, ούτε και η παράταξη «Η Θεσσαλονίκη είναι το μέλλον» εξέδωσε κάποια ανακοίνωση.