ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Μια πόλη οφείλει να γεννά συλλογικότητες.

Συλλογικότητες πολιτών συσπειρωμένους γύρο από μια ιδέα, ένα συλλογικό συμφέρον,  μια κοινή δράση, με Αρχές και Αξίες που αναδεικνύουν τον ανθρωπισμό και τον πολιτισμό.

Μια πόλη οφείλει να γεννά κινήματα.

Κινήματα με προοδευτικό πρόσημο που εξυπηρετούν την ανάγκη των πολιτών να δράσουν και να αλλάξουν τον κόσμο.

Συλλογικότητες κινηματικού ή μη χαρακτήρα με σκοπό μια καλύτερη ζωή με ποιότητα για όλους.

Μια ζωή μέσα σε μια κοινωνία όπου όλοι θα έχουν μερίδιο στην ευημερία, στην ισότητα και στην ισονομία.

Η οργανωμένη φωνή και δομή της πόλης, η Δημοτική Αρχή,  οφείλει να είναι  αρωγός και συμπαραστάτης μιας τέτοιας στάσης ζωής.

Η Δημοτική Αρχή δεν οφείλει ούτε πρέπει να υποκαθιστά τη δουλειά των συλλογικοτήτων αυτών.  Η κοινωνία των πολιτών οφείλει να δρα αυτόνομα και ελεύθερα.

Στο πλαίσιο της παραπάνω λογικής, η οποία διέπει  και διαπνέει τη Δημοτική Κίνηση ‘’Υψίπολις’’ , καθιερώνουμε το θεσμό για το’’ σπίτι του εθελοντή’’ σε κάθε Δημοτική Κοινότητα της Πόλης.

Το σπίτι του εθελοντή εξασφαλίζει σε κάθε συλλογικότητα της πόλης, η οποία δρα σύννομα και εδρεύει στα όρια του Δήμου Θεσσαλονίκης, τη δυνατότητα της  στέγασης και της χρήσης του απαιτούμενου εξοπλισμού ώστε να λειτουργεί χωρίς το άγχος των αναγκαίων τεχνικών μέσων για την εξυπηρέτηση των σκοπών της.

Σε κάθε Δημοτική Κοινότητα θα διατίθεται κοινόχρηστος στεγασμένος γραφειακός χώρος με τον απαιτούμενο τεχνικό εξοπλισμό για την εύρυθμη λειτουργία των παραπάνω συλλογικοτήτων και την αξιοπρεπή στέγαση των δράσεων  τους.

Με τον τρόπο αυτό και πάντα μέσα στο πλαίσιο των υπαρκτών δυνατοτήτων, η Δημοτική Κίνηση για το Δήμο Θεσσαλονίκης ‘’Υψίπολις’’ εκπληρώνει ένα μέρος της υποχρέωση της, ως Αρχή του Δήμου, απέναντι στην εύρυθμη λειτουργία, την ελεύθερη και αυτόνομη έκφραση και δράση όλων των οργανωμένων σε συλλογικότητες  πολιτών.

Η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ‘’ΥΨΙΠΟΛΙΣ’’


Υψίπολις: Αυτός ή αυτή που τιμούν και εξυψώνουν με τις πράξεις τους την πόλη και η πόλη τους τιμά και τους εξυψώνει για τις πράξεις τους αυτές. Η λέξη συναντάται στον στίχο 370 της Αντιγόνης του Σοφοκλή, της τραγωδία με το μεγαλύτερο ίσως πολιτικό βάθος.

Η Δημοτική Κίνηση Θεσσαλονίκης ‘’Υψίπολις’’ δημιουργήθηκε με σκοπό τη συμμετοχή της στις Δημοτικές εκλογές και την ανάληψη της Διοίκησης του Δήμου Θεσσαλονίκης μετά από αυτές.

 Μια Δημοτική παράταξη για να μην είναι ένας ‘’διάττον αστέρας’’ μιας εκλογικής αναμέτρησης, μέσω της οποίας να αναδεικνύονται μόνο προσωπικότητες οι οποίες  χάνονται την επαύριο των εκλογών, οφείλει να συμμετέχει στα δρώμενα της πόλης, διαχρονικά, οργανωμένα και συντεταγμένα έτσι ώστε η παρουσία της σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να είναι το φυσικό επακόλουθο της περασμένης δράσης της.

Με τον τρόπο αυτό μια Δημοτική παράταξη αναδεικνύει πρώτα πολιτικές και μετά πολιτικούς, έχει γνώση και εμπειρία των προβλημάτων που προσπαθεί να λύσει, αλληλεπιδρά με την κοινωνία και αποτελεί έναν διαχρονικό θεσμό με άποψη και θέση για την πόλη.

Η Δημοτική Παράταξη ‘’Υψίπολις’’  εξαπλώνει τη δράση της μαζί με τους ενεργούς πολίτες που δραστηριοποιούνται σε ποικίλα σχήματα και κινήσεις, τα οποία δρουν και δραστηριοποιούνται στην πόλη της Θεσσαλονίκης και της ευρύτερης περιοχής.

Η Δημοτική Παράταξη ‘’Υψίπολις’’ ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να μείνει, να παράγει έργο, να συμβάλει, να διεκδικήσει, να προτείνει, να προωθήσει και να συνδιαμορφώσει.

Η ‘’Υψίπολις’’ είναι το Θεσσαλονικιώτικο δημοτικό όχημα, για να διεκδικήσουμε αποφασιστικά, οργανωμένα και συντεταγμένα τη δυνατότητα  να κάνουμε πράξη το όραμα μας για την πόλη.

Σας καλούμε όλους και όλες στον ωραίο αγώνα για να μετατρέψουμε την πόλη μας, στην πόλη που μας αξίζει και τους εαυτούς μας σε Υψίπολεις πολίτες.

Ψωμιάδης, Ορφανός, Ταχιάος και η επιστροφή της «καφρίλας» στη Θεσσαλονίκη

Ψωμιάδης, Ορφανός, Ταχιάος και η επιστροφή της «καφρίλας» στη Θεσσαλονίκη

Κατά τη διάρκεια της (χθεσινής) Παγκόσμιας Ημέρας του Βιβλίου ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βορείου Ελλάδος διοργάνωσε ένα είδος διευρυμένης συνέντευξης τύπου-εκδήλωσης στην οποία προσεκλήθησαν και οι υποψήφιοι δήμαρχοι Θεσσαλονίκης. Την πρόσκληση του Μπάμπη Μπαρμπουνάκη, προέδρου του Συνδέσμου, τίμησαν μόνο δύο: στην εκδήλωση εμφανίστηκαν οι πανεπιστημιακοί Σπύρος Βούγιας και Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, οι υπόλοιποι «έλαμψαν δια της απουσίας τους». Το γεγονός σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από τους διοργανωτές και με εξαιρετική αιχμηρότητα από τον πρόεδρο της Εταιρείας Λογοτεχνών Ηλία Κουτσούκο, συγγραφέα

Η κατάρρευση του συνδυασμού Βούγια δημιουργεί δεδομένα ελπίδας

Η κατάρρευση του συνδυασμού Βούγια δημιουργεί δεδομένα ελπίδας

Η υποψηφιότητα Βούγια καταρρέει. Τα ψέματα σώθηκαν. Οι προσπάθειες του επιτελείου του 67χρονου κομματικού υποψηφίου (ΚΙΝΑΛ-«Το Ποτάμι») να δημιουργήσουν αέρα νίκης απέτυχαν. Οι πολίτες της Θεσσαλονίκης, γυναίκες και άνδρες, δεν είναι απλώς επιφυλακτικοί, αλλά είναι ανοικτά εχθρικοί προς τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Προέβλεψα από καιρό αυτή την εξέλιξη για να προλάβω καταστάσεις, δυστυχώς δεν εισακούστηκα, ακόμη και από γνωστούς και φίλους, οι οποίοι στρατεύτηκαν στο ψηφοδέλτιο του κ. Βούγια. Από την άλλη δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι το ναυάγιο της υποψηφιότητας Βούγια είναι ένα γεγονός, το οποίο ανοίγει το δρόμο για την απελευθέρωση δυνάμεων και, κυρίως, για τη δημιουργία μιας δυναμικής των προοδευτικών δυνάμεων, η οποία θα μπορέσει να αντιμετωπίσει το «ακροδεξιό και δεξιό μπλοκ» που μονοπωλεί τους τελευταίους μήνες την προεκλογική περίοδο. Δυστυχώς ο κ. Βούγιας και οι συν αυτώ είναι τώρα υποχρεωμένοι να πιουν ολόκληρο το πικρό ποτήρι της συντριβής και να έλθουν αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα: στην πολιτική η ήττα είναι ανυπόφορη, ο εξευτελισμός είναι εξοντωτικός! Μια ηλικιωμένη κυρία από αυτές που πιέζονται για να συμμετέχουν σε ψηφοδέλτιο της ομάδας του κ. Βούγια σε δημοτική κοινότητα, διατύπωσε προχτές στους διαδρόμους του δημοτικού συμβουλίου τους βάσιμους φόβους της σε συνομιλήτριά της για τους κινδύνους πολιτικού εξευτελισμού («να κατέβεις μόνο για δέκα ψήφους;»). Είχε προηγηθεί το εντατικό δημόσιο «μαζάζ» υποψηφίου δημοτικού συμβούλου της ομάδας του κ. Βούγια, ο οποίος πίεζε αφόρητα την κακόμοιρη γυναίκα να συμμετέχει σε κοινοτικό ψηφοδέλτιο.

Στον απόηχο μιας δημόσιας προεκλογικής εκδήλωσης

Στον απόηχο μιας δημόσιας προεκλογικής εκδήλωσης

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Η πρώτη διαπίστωση είναι ευχάριστη: ο μεγάλος αριθμός των υποψηφίων δεν εμποδίζει την λειτουργία της δημοκρατίας. Τουναντίον έγινε έναυσμα για να αναλάβουν πρωτοβουλίες οι οργανωμένοι πολίτες. Και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Αναφέρομαι στη χθεσινή «συζήτηση»-«debate» στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης» του δημαρχιακού μεγάρου στην Θεσσαλονίκη.

Η δεύτερη διαπίστωση είναι και αυτή ευχάριστη: η συζήτηση διεξήχθη σε καλό κλίμα. Και προσμετράται και αυτό στα θετικά της εκδήλωσης. Αυτό ίσως και να οφείλεται στο γεγονός πως απουσίαζαν δύο από τους υποψηφίους οι κ.κ. Ταχιάος (επίσημη υποψηφιότητα της «Νέας Δημοκρατίας») και Ορφανός (πρώην βουλευτής της «Νέας Δημοκρατίας»).

Η τρίτη διαπίστωση είναι και αυτή ελπιδοφόρα: η απουσία δύο υποψηφίων, δε δημιούργησε προβλήματα στη διεξαγωγή της «συζήτησης». Τα δίκτυα πολιτών ορθώς δεν ανέβαλλαν την εκδήλωση και ορθώς δεν πτοήθηκαν από τα καμώματα των δύο απόντων. Θα μπορούσαν να παρευρίσκονται, είτε οι ίδιοι, είτε αναπληρωτές τους, αλλά δεν παρευρέθησαν. Οι δύο υποψήφιοι δεν μπόρεσαν να υποβαθμίσουν την εκδήλωση και αυτό συγκαταλέγεται στα μεγάλα «συν» της προσπάθειας της ομάδας των οργανώσεων των πολιτών.

Ως προς την οργάνωση: η αλφαβητική σειρά και η εναλλαγή στη σειρά των ομιλητών θεωρούμε ότι ήταν μια πρακτική και ουσιαστική λύση στο βασανιστικό πρόβλημα κάθε διοργανωτή να αποφύγει την πριμοδότηση του οποιουδήποτε υποψηφίου. Νομίζω ότι και σε αυτό το σημείο οι διοργανωτές επέτυχαν το καλύτερο δυνατό. Το ίδιο ισχύει και για το χρόνο για τις απαντήσεις που  είχαν στη διάθεσή τους οι συμμετέχοντες.  Το ερωτηματολόγιο της συζήτησης ήταν κοινό για όλους και αυτό διευκόλυνε τα πράγματα, η θεματολογία του «ελέγχεται», αλλά αυτό είναι ζήτημα των διοργανωτών: κάθε συνομάδωση πολιτών και οργανώσεων πολιτών έχει τις δικές της προτεραιότητες και τα δικά της ενδιαφέροντα, οπότε συντάσσει και το ανάλογο ερωτηματολόγιο. Δεν αφορούσε δηλαδή ένα ερωτηματολόγιο γενικό και αόριστο αλλά ένα ερωτηματολόγιο που εξέφραζε τα ενδιαφέροντα των διοργανωτών. Κάπως έτσι θα είναι και τα ερωτηματολόγια άλλων διοργανωτών. Εδώ η κριτική μπορεί να γίνει «εκ των ενόντων», από τις ίδιες τις ομάδες πολιτών για την όλη διαδικασία, και λιγότερο από τρίτους. Οπότε αποφεύγω την οποιαδήποτε παρατήρηση, διότι δε γνωρίζω την πρότερη εσωτερική τους διεργασίας επί τους συγκεκριμένου ζητήματος. Η γενική αρχική εικόνα ήταν θετικότατη και σε αυτό μένω.

Οι συμμετέχοντες υποψήφιοι δήμαρχοι για το δημαρχιακό αξίωμα του δήμου Θεσσαλονίκης ήταν  – κατ΄ αλφαβητική σειρά και όπως ήταν παραταγμένοι στο πάνελ – οι κ.κ. Βούγιας (κοινός υποψήφιος ΚΙΝΑΛ-ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ), Ζαρωτιάδης, Ζέρβας, Κυριζίδης, Λεκάκης, Μαρίνης, Νασιούλας, η κυρία Νοτοπούλου (υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ), Ρακκάς, Τρεμόπουλος (εκτός από τους δύο που αναφέρονται ως κομματικοί υποψήφιοι, οι υπόλοιποι προβάλλονται ως ανεξάρτητοι).

Μερικές γενικές παρατηρήσεις: μοναδική γυναίκα στο πάνελ η κ. Νοτοπούλου , η οποία τα πήγε σχετικά καλά και φαίνεται ότι έχει βελτιωθεί αρκετά στις δημόσιες παρουσίες της, χωρίς ωστόσο να μπορεί να εκμεταλλευτεί προς όφελός της το συγκριτικό επικοινωνιακό πλεονέκτημα της ότι δηλαδή είναι η μοναδική και μάλιστα πολύ νέα γυναίκα υποψήφιος , ο πιο ηλικιωμένος ήταν ο άκρως συμπαθητικός 67χρονος κ. Βούγιας, καθηγητής στο ΑΠΘ, ο οποίος φαινόταν κάπως κουρασμένος και έξω από τα νερά του, αλλά προσπάθησε αρκετά και άφησε μια θετική εικόνα, ο χαμηλής μέχρι πρότινος αναγνωρισιμότητας  κ. Ζαρωτιάδης, Κοσμήτορας της σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, είναι γνωστό ότι κερδίζει πόντους κάθε φορά που εμφανίζεται μπροστά σε κοινό, κατόρθωσε να κλέψει τις εντυπώσεις με τον αφορισμό του «Εγώ ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης δε θα είμαι γενικώς και αορίστως με την κοινωνία των πολιτών, αλλά θα είμαι με την κοινωνία των πολιτών της Θεσσαλονίκης που έχει δημοκρατικό προοδευτικό πρόσημο», ο κ. Ζέρβας προσπάθησε αρκετά, δυσκολευόταν ωστόσο αρκετά από το διπλό του ρόλο, δηλαδή από την ταυτόχρονη προσπάθειά του να αποστασιοποιηθεί ή να ταυτιστεί με την διοίκηση του Γ. Μπουτάρη, της οποίας υπήρξε επιφανές στέλεχος, το πρόβλημα αυτό δεν το είχε ο κ. Λεκάκης, ο οποίος εμφανίστηκε τρόπω τινά ως θεματοφύλακας του έργου  των δύο προηγούμενων  διοικήσεων υπό τον Γ. Μπουτάρη, αλλά πέρα από την υπεράσπιση του παρελθόντος δεν φαινόταν να εμπνέεται από μεγάλη βεβαιότητα για το μέλλον, ο κ. Κυριζίδης κινήθηκε πολύ πιο χαμηλά από ό,τι μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα, ίσως η μεγάλη βεβαιότητα για τις ικανότητές του τον έκαναν να εμφανιστεί κάπως «άνετος» κάτι που έδινε την αίσθηση ότι ήταν πρόχειρος στην αντιμετώπιση διαφόρων ζητημάτων, ο κ. Μαρίνης ήταν πιο αμήχανος και από τον κ. Βούγια και βρισκόταν «έξω από τα νερά του», η επιχειρηματολογία του και οι όποιες αδυναμίες της θα περνούσε απαρατήρητη εάν δεν ερχόταν να επισκιαστεί αρνητικά από την κακή χρήση της γλώσσας, η οποία παρέπεμπε άμεσα στην ξύλινη γλώσσα των αριστερίστικων σχημάτων, ο κ. Νασιούλας, νομίζω ότι μαζί με τον κ. Ζαρωτιάδη και σε τρίτη κατά σειρά την κ. Νοτοπούλου ήταν ο κερδισμένος της χθεσινής συζήτησης, χρησιμοποιούσε με εκλεπτυσμένο τρόπο την υπερσυντηρητική και ακροδεξιά ρητορεία που τη συνόδευε με «τεχνοκρατικού» τύπου επιχειρήματα, θέλοντας να φανερώσει άτομο που γνωρίζει πλήρως τα πράγματα, κάτι που πέτυχε σε πολύ μεγάλο βαθμό (αυτός ο τύπος δημόσιου λόγου έχει ένα παρελθόν στην Θεσσαλονίκη στους χώρους του χουντικού μεταπολιτευτικού εργατοπατερισμού και φαίνεται ότι τώρα επανεμφανίζεται «εκσυγχρονισμένος»), ο κ. Ρακκάς παρά την εμπειρία στο δημοτικό συμβούλιο υστερεί στις δημόσιες παρουσίες κάτι που φάνηκε και στη χθεσινή συζήτηση, παρά τις συνήθως τεκμηριωμένες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απαντήσεις του και, τέλος, ο κ. Τρεμόπουλος, γνωστός και μη-εξαιρετέος, άρχισε πλέον να κουράζει το κοινό, ο λόγος του φαντάζει κοινότοπος, άπνοος και δεν έχει καμία ορμή, δεν μπορεί πλέον να ερεθίσει ούτε και τους αντιπάλους του, θεωρώ ότι αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα είναι η τελευταία μάλλον αδύναμη προσωπική πολιτική αναλαμπή του, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα είναι ο μεγάλος χαμένος μαζί με τον κ. Βούγια των εκλογών που έρχονται.

Αυτά ως προς τη χθεσινή δημόσια αντιπαράθεση των υποψηφίων δημάρχων της Θεσσαλονίκης. Ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, ενεργός πολίτης και επαγγελματίας στο χώρο της επικοινωνίας και της δημοσιογραφίας  προβαίνω σε μια επιπλέον παρατήρηση: παρόμοιες εκδηλώσεις δίνουν ώθηση στη ενίσχυση της τοπικής δημοσιότητας, ενισχύουν την κινητικότητα στο χώρο των ηλεκτρονικών μέσων και αυτονομούν την Θεσσαλονίκη από τον αθηναϊκό έλεγχο επί της πληροφορίας – σε τελική ανάλυση συμβάλλουν στη δημιουργία και θέσεων εργασίας. Αυτό δείχνει ότι η «δημιουργική οικονομία» στην Θεσσαλονίκη την εποχή των νέων κοινωνικών μέσων και του διαδικτύου έχει μεγάλο μέλλον. Μπορούμε περισσότερα: στην δημοκρατική λειτουργία της πόλης, στο δημόσιο λόγο και τον πολιτισμό της, στην οικονομία και στην κοινωνία της… 

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την ΔΚΘ «Υψίπολις» και υποψήφιο δήμαρχο τον Γρηγόρη Ζαρωτιάδη

Ο κ. Βούγιας προαναγγέλλει το θάνατο του εμποράκου στην οδό Μητροπόλεως…

Ο κ. Βούγιας προαναγγέλλει το θάνατο του εμποράκου στην οδό Μητροπόλεως…

Αναφέρομαι συχνά στις δημόσιες παρεμβάσεις μου, είτε πρόκειται για άρθρα, είτε για σύντομες τοποθετήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο «λόμπι των μπετατζήδων» και εννοώ, μεταξύ άλλων, και συγκεκριμένους υποψηφίους δημάρχους και τους συνδυασμούς τους. Συγκεκριμένα έχω χαρακτηρίσει και θεωρώ όχι άστοχα ως εκπροσώπους του συγκεκριμένου λόμπι τους κ.κ. Ταχιάο, Ορφανό, Ζέρβα, Κυριζίδη, Λεκάκη, Ψωμιάδη και Βούγια. Όσον αφορά στην περίπτωση του τελευταίου αρκετοί φίλοι και φίλες αντέδρασαν θεωρώντας ότι είμαι κάπως αυστηρός στην κρίση μου. Δε νομίζω: ο κ. Βούγιας και οι συνεργάτες του πριμοδοτούν ένα μοντέλο το οποίο επικεντρώνει το ενδιαφέρον του για το μέλλον και την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης στις κατασκευές. [Βλ. στο διαδίκτυο και τα άρθρα: Όμηρος Ταχμαζίδης, Ο υπόδικος Π. Ψωμιάδης ονειρεύεται «μπετά» και «μαρίνες», Όμηρος Ταχμαζίδης, Να μη γίνει η ΔΘΕ σαν τον κώλο της μαϊμούς, Όμηρος Ταχμαζίδης, Το τελεφερίκ και η χαμένη αξιοπιστία του Σπύρου Βούγια]

Μπορεί να γίνει η Θεσσαλονίκη γένους θηλυκού;

Μπορεί να γίνει η Θεσσαλονίκη γένους θηλυκού;

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Θεσσαλονίκη ήταν ως τώρα προνομιακός χώρος δραστηριοποίησης των ανδρών. Ο νέος νόμος ανοίγει με την ποσόστωση που επιβάλλει για την υποχρεωτική συμπερίληψη ικανού αριθμού γυναικών στα ψηφοδέλτια ένα νέο παράθυρο για τη μεγαλύτερη εμπλοκή των γυναικών στα κοινά των δήμων. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, ούτε είναι βέβαιο ότι θα διασφαλίσει μακροπρόθεσμα την ισότιμη παρουσία των γυναικών στα διοικητικά συμβούλια των δήμων και των περιφερειών. Απαιτούνται και άλλα μέτρα και μια αλλαγή πολιτικής παιδείας, προτύπων και κινήτρων. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να δηλώσουμε ότι η αυξημένη παρουσία γυναικών στο δημοτικό συμβούλιο θα είναι ευεργετική για τη λειτουργία του: ωστόσο η ποσόστωση δε θα διασφαλίσει αναγκαία και την εκπροσώπηση περισσότερων γυναικών. Πρόκειται για ένα ημίμετρο. Η εκλογική διαδικασία και η λειτουργία των πελατειακών δικτύων θα λειτουργήσουν ως κρησάρα εις βάρος των γυναικών υποψηφίων.

Το μέλλον υφίσταται και για τους ηλικιωμένους…

Το μέλλον υφίσταται και για τους ηλικιωμένους…

Είχα την τύχη να ακούσω στην Γερμανία από καθ΄ έδρας το φιλόσοφο Hans George Gadamer, όταν ήταν 85 ετών και είχε από χρόνια συνταξιοδοτηθεί, αλλά δεν ήθελε να εγκαταλείψει οριστικά την «κακή συνήθεια» της διδασκαλίας και των φιλοσοφικών παραδόσεων. Τελείωσα τις σπουδές μου και επέστρεψα στην Ελλάδα, ενώ ο φιλόσοφος λίγα χρόνια αργότερα συμπλήρωσε το 90στο έτος του βίου του και με το γνωστό χιούμορ του δήλωσε κάποια στιγμή: «Είμαι η ελπίδα των εξηντάρηδων». Τελικώς ξεπέρασε και το όριο των εκατό ετών ζωής… Το παράδειγμα αναδεικνύει με χαρακτηριστικό τρόπο μια αλήθεια: και οι ηλικιωμένοι έχουν μπροστά τους μέλλον.

Η Θεσσαλονίκη της καινοτομίας και της αλληλεγγύης και οι νέοι άνθρωποι

Η Θεσσαλονίκη της καινοτομίας και της αλληλεγγύης και οι νέοι άνθρωποι

Στη χώρα μας δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτική για τους νέους ανθρώπους. Στις σημερινές απρόσωπες κοινωνίας μας και με τις μεταλλάξεις στον αστικό χώρο εις βάρος της «γειτονιάς» και της «κοινότητας» είναι η οικογένεια ο θεσμός εκείνος που αναλαμβάνει να «πληρώσει» με νόημα και απασχόληση τον ελεύθερο χρόνο της πρώιμης νεότητας, μέσω διαφόρων προγραμμάτων τα οποία προσφέρει ένας ανεπαρκής και προβληματικός ιδιωτικός τομέας ή οι αθλητικές δραστηριότητες συλλόγων. Επίσης δε θα πρέπει να παραβλέπουμε τις εμπορευματοποιημένες μορφές διασκέδασης και εκκοινώνισης, οι οποίες είναι καθοριστικές από την προεφηβεία και μετέπειτα.

Για μια νέα δυναμική πολιτική κατοικίας και χώρου

Για μια νέα δυναμική πολιτική κατοικίας και χώρου

Το κοινωνικό χάσμα που προκαλεί η οικονομική κρίση και η πολιτική της εξοντωτικής λιτότητας, κατ΄ επιταγή των διεθνών επιτηρητών, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία εντός της Θεσσαλονίκης περιοχών με τη μορφή «γκέτο».
Για το λόγο αυτό στόχος για την τοπική αυτοδιοίκηση στο πολεοδομικό συγκρότημα πρέπει να είναι η αποφυγή, μέσω παρεμβάσεων της δημοτικής αρχής και μιας συστηματικής εργασίας, παρόμοιων συγκροτήσεων που θα οδηγήσουν στη γεωγραφική κατανομή του κοινωνικού κατακερματισμού. Η δημοτική αρχή μπορεί να ξεκινήσει μια πολιτική κατοικήσιμου χώρου και να αξιοποιήσει τα ακίνητά της προς αυτή την κατεύθυνση. Θέσεις εργασίας μπορούν να δημιουργηθούν με εκτεταμένες αναπλάσεις στο κέντρο της πόλης, οι οποίες θα συμβάλλουν συγχρόνως και στη βελτίωση της δημόσιας εικόνας που παρουσιάζει η πόλη. Κάτι που θα την καταστήσει πιο ελκυστική στους επισκέπτες της.