Η “Πράσινη Θεσσαλονίκη” μπορεί να φέρει βιώσιμη ανάπτυξη και θέσεις εργασίας

Η “Πράσινη Θεσσαλονίκη” μπορεί να φέρει βιώσιμη ανάπτυξη και θέσεις εργασίας

Το όραμα αλλά και τις συγκεκριμένες προτάσεις που περιλαμβάνει ο στρατηγικός σχεδιασμός της Δημοτικής Κίνησης “Υψίπολις” για μία “Πράσινη Θεσσαλονίκη” παρουσίασε ο υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, Κοσμήτορας του Τμήματος Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Μιλώντας, σήμερα, σε ανοικτή συγκέντρωση των κατοίκων στους Άγιους Πάντες στην περιοχή της Ξηροκρήνης, ο Γρηγόρης Ζαρωτιάδης ανέπτυξε τη φιλοσοφία του συνδυασμού του για μία περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη ανάπτυξη. Για μία Θεσσαλονίκη με δημόσιους χώρους ανάσας και συλλογικής δράσης και όχι “βιτρίνες”. Για μία πόλη που θα φροντίσει να ενσωματώσει τη θάλασσα στην παραγωγική και την κοινωνική της ζωή. Που θα γίνει κέντρο προώθησης της «γαλάζιας οικονομίας» σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Για μία Θεσσαλονίκη με σύγχρονη διαχείριση και αξιοποίηση των απορριμμάτων της. Για μία πόλη που θα καταφέρει να ξεφύγει από τα όρια της αστικής ασφυξίας.

“Επιλέξαμε να αναφερθούμε στον άξονα του προγράμματός μας για την “Πράσινη Θεσσαλονίκη” από την περιοχή της πόλης μας με τα πιο έντονα περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά ζητήματα. Διότι το ζητούμενο της “Πράσινης Θεσσαλονίκης”, εκτός της περιβαλλοντικής του διάστασης, αφορά στην ίδια τη βιώσιμη, οικονομική ανάπτυξη και στη δημιουργία θέσεων εργασίας” είπε χαρακτηριστικά ο Γρηγόρης Ζαρωτιάδης.

Βασική εκτίμηση των μελών της «Υψίπολις» είναι ότι η Θεσσαλονίκη δεν έχει την πολυτέλεια των αστικών κενών. Επιβάλλεται η πλήρης επανεξέταση όλων των δεδομένων του αστικού χώρου. Πρέπει να υπάρξει ανάδειξη της συλλογικής ευθύνης με την ταυτόχρονη εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας των δημοτικών παρεμβάσεων. 

Συγκεκριμένα για τη ΔΚΘ «Υψίπολις» η Θεσσαλονίκη ως πράσινη πόλη είναι:

  • Η πλήρης χαρτογράφηση όλων των ιδιωτικών αστικών κενών στη βάση των βασικών χαρακτηριστικών τους (τοποθεσία, έκταση, ιδιοκτησία, σημερινή κατάσταση, κλπ.) και η αντιμετώπισή τους ως ζωτικούς χώρους για την πόλη στη βάση της εκπόνησης ολοκληρωμένων προσεγγίσεων (masterplans).
  • Η ανάπτυξη ενός νέου ρυθμιστικού πλαισίου που θα προτάσσει το πράσινο έναντι κάθε άλλης επιλογής με μοντέλα κήπων βροχής για την άρδευση του αστικού πρασίνου, την μετατροπή των μεγάλων οδικών αρτηριών της πόλης σε γραμμικά πάρκα, την υιοθέτηση των πράσινων στεγών σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, την ένταξη του περιαστικού πρασίνου στη ζωή της πόλης μέσω του σχεδιασμού κάθετων διαδρόμων πρασίνου.
  • Το άνοιγμα των σχολικών αυλών στη γειτονιά με την προαγωγή της συμμετοχικότητας.
  • Η προώθηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος με ορόσημο το 2030 με στόχο τον αναπροσδιορισμό της σχέσης του πολίτη με το δημόσιο χώρο, σε συνεργασία με τις αρμόδιες σχολές κι εργαστήρια της πανεπιστημιακής κοινότητας.
  • Επαναφορά του φυσικού στοιχείου στο αστικό περιβάλλον, προγράμματα  οικολογικής   ευαισθησίας και έμπρακτης περιβαλλοντολογίας για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις εντός της πόλης.
  • Η σταδιακή υιοθέτηση της ηλεκτροκίνησης σε όλα τα δημοτικά οχήματα.
  • Συνεργασία με ενεργειακούς συνεταιρισμούς μέσω της παραχώρησης δημοτικών χώρων για παραγωγή ενέργειας μέσω ΑΠΕ.
  • Η προώθηση της Γαλάζιας Οικονομίας ως μοντέλο αποκατάστασης της σχέσης της πόλης με τη θάλασσα στις μεταφορές, στην έρευνα και στην ενεργειακή αξιοποίηση, στην αλιεία, στη ναυπηγική, στον σχετιζόμενο τουρισμό και στην αειφορική διαχείριση του παράκτιου μετώπου.
  • “Αναβίωση” και αξιοποίηση όλων των υφιστάμενων ιστορικής, πολιτισμικής και / ή παραγωγικής αξίας κτιρίων, δημόσια ή ιδιωτικά, μέσω διαρκών προγραμμάτων αναπλάσεων.
  • Ενιαίο σχέδιο βελτίωσης των κατασκευών  και της κυκλοφορίας σε συνάρτηση με την αξιοποίηση του αστικού τοπίου και του αρχαιολογικού αποθέματος – χωρική (όπου είναι εφικτό) και λειτουργική ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων.
  • Ελεγχόμενη και σχεδιασμένη μεταδόμηση και αποδόμηση του πολεοδομικού συγκροτήματος στην κατεύθυνση της μιας και αδιαίρετης πόλης όσον αφορά τις υποδομές, τις υπηρεσίες και τις συμπεριφορές.
Ολλανδική Ασθένεια στη Μεσόγειο

Ολλανδική Ασθένεια στη Μεσόγειο

Η συλλογική μνήμη αποδεικνύεται πολλές φορές ανεπίτρεπα ασθενής, πολύ περισσότερο από την ατομική, είτε καταγράφεται εμπειρικά είτε επίσημα. Κι αυτό γιατί παρασύρεται από περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένα συμφέροντα που προτάσσουν την εξυπηρέτησή τους συχνά εις βάρος της κοινωνικής ευημερίας και της βιωσιμότητας.